|
Element |
Opis |
|
Jednostka chorobowa |
Bąblowica (echinokokoza) |
|
Patogeny |
Echinococcus granulosus – częściej, tzw. tasiemiec psi; Echinococcus multilocularis – bardzo rzadko, tzw. tasiemiec lisi. |
|
Droga zakażenia |
Kontakt z odchodami psów lub z zanieczyszczonymi odchodami lisów jagodami leśnymi. |
|
Okres wylęgania |
Miesiące, a nawet lata. |
|
Obraz kliniczny |
Larwy wędrują głównie do wątroby. Pęcherz bąblowca rośnie wolno, w jego wnętrzu powstają pęcherze wtórne z protoskoleksami. E. granulosus może lokalizować się także w śledzionie, płucach i mózgu. Objawy zależą od zajętego narządu i wynikają głównie z ucisku. |
|
Diagnostyka – obrazowa |
USG i rezonans magnetyczny (RM) – złoty standard. |
|
Diagnostyka – laboratoryjna |
Morfologia krwi (eozynofilia), badania serologiczne do potwierdzenia rozpoznania. U dzieci wyniki serologiczne często fałszywie ujemne. |
|
Uwagi diagnostyczne |
Wymagana konsultacja z centrum referencyjnym. |
|
Leczenie operacyjne |
Usunięcie dużych torbieli wątroby; chemioterapia przez punkcję i dezynfekcja cysty etanolem (7–95%), jeśli brak połączenia z drogami żółciowymi. Możliwe zastosowanie metody PAIR (punkcja–aspiracja–iniekcja–reaspiracja). |
|
Leczenie zachowawcze |
Przy torbielach nieoperacyjnych stosuje się albendazol. |
|
Kontrola po leczeniu |
Coroczne badania kontrolne przez 10 lat. |
